Wie voor zichzelf begint, ontdekt binnen een jaar hoeveel er in loondienst stilzwijgend geregeld was. Pensioenopbouw, doorbetaling bij ziekte en een nabestaandenregeling stonden er gewoon, zonder dat iemand er ooit een gesprek over voerde. Als ondernemer valt dat allemaal weg en kom je erachter dat je die dingen zelf moet inrichten of bewust moet laten liggen. De meeste zelfstandigen pakken de eerste twee op en vergeten de derde. Dat is te begrijpen, want die laatste levert vandaag niets op en gaat over iets waar je liever niet bij stilstaat.
Er is geen personeelszaken die dit voor je doet
In loondienst zit er vaak een nabestaandenregeling in de pensioenpot zonder dat je die zelf hebt gekozen. Stop je met werken voor een baas, dan stopt die regeling meestal ook, en het gat dat achterblijft valt pas op als iemand ernaar zoekt. Voor een zelfstandige is een overlijdensrisicoverzekering kiezen daarom een van de weinige manieren om dat gat alsnog te dichten. Je bepaalt zelf hoe lang de dekking loopt, en dat sluit je aan op je verplichtingen, of dat nu een zakelijk krediet is, een hypotheek of de jaren tot je jongste kind klaar is met school. Zodra er niets meer loopt, stopt de dekking ook. Dat is een wezenlijk verschil met een regeling via een werkgever, waar je zelden invloed hebt op de looptijd en meestal niet weet wat er precies in zit.
De keuzes die je in je bedrijf maakt, houden hier niet op
Ondernemers leggen opvallend veel vast over hoe ze willen werken. Met welke leveranciers wel en niet, hoe er wordt ingekocht, welke opdrachten je aanneemt. Diezelfde afwegingen lopen door tot een terrein waar bijna niemand ze doortrekt. Kies je voor een groene uitvaart, dan gaat het over materiaal, vervoer en energieverbruik, precies de posten waar je in je bedrijf ook naar kijkt. Het verschil is dat je deze keuze maar één keer maakt en dat iemand anders hem uitvoert. Reden te meer om hem niet aan het toeval over te laten.
De zaak en de privépersoon lopen door elkaar
Bij een eenmanszaak of een vof zit er geen muur tussen jou en het bedrijf. Lopende opdrachten, een debiteurenlijst, een bedrijfsrekening en soms personeel hangen allemaal aan één persoon. Valt die weg, dan is er niet alleen een privésituatie om op te vangen maar ook een onderneming die van de ene op de andere dag stuurloos is. Leg daarom vast wie er in dat geval bevoegd is en wie de klanten kan bereiken. Zet erbij welke lopende opdrachten er zijn en wie ze technisch kan afronden. Noteer waar de administratie staat en met welke boekhouder je werkt. Dat is bij elkaar een kwestie van een half A4, en het scheelt je nabestaanden weken uitzoekwerk in een periode waarin ze dat er niet bij kunnen hebben.
Wat het aan tijd kost, verspreid over het jaar
In de praktijk is dit geen project maar een paar losse momenten. Eén avond om te bepalen welke verplichtingen er lopen en hoe lang nog. Een half uur om de dekking aan te vragen of aan te passen. Een kwartier om vast te leggen wie waar bij kan. En daarna één keer per jaar een korte controle, het handigst tegelijk met je aangifte, want dan zit je toch al in je administratie. Bij elkaar minder dan een dag, verdeeld over twaalf maanden. Meer is het niet.
Voor de meeste zelfstandigen valt dit onderwerp in dezelfde categorie als de arbeidsongeschiktheidsverzekering. Je weet dat je het zou moeten regelen en er zit nooit een deadline op. Het verschil is dat je er hier maar één keer over hoeft na te denken en dat de rest vanzelf gaat. Wie het geregeld heeft, merkt er verder niets van behalve dat er een terugkerende gedachte verdwijnt. Dat is voor een ondernemer die toch al genoeg losse eindjes bewaakt, meer waard dan het lijkt.