Hoeveel geld je mag opnemen zonder melding hangt af van waar je het opneemt en wat je ermee doet. Bij de bank zelf zijn er geen strikte wettelijke limieten voor opnames, maar zodra je grote bedragen contant wilt uitgeven, kom je al snel grenzen tegen. Zo geldt in Nederland een verbod op contante betalingen van €3.000 of meer. Boven dat bedrag ben je verplicht via een andere betaalmethode te betalen, of loopt de ontvanger het risico een melding te doen of een boete te krijgen.
Dit artikel legt precies uit waar die grens ligt, wie er verantwoordelijk is voor een melding, en wat er in de praktijk gebeurt als je grote bedragen contant opneemt of uitgeeft.
De grens van €3.000 voor contante betalingen
In Nederland geldt voor handelaren in goederen een wettelijk verbod op het ontvangen of doen van contante betalingen van €3.000 of meer. Dit staat vastgelegd in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft), en de Belastingdienst handhaaft dit actief. Het maakt niet uit of je het bedrag in één keer betaalt of het opknipt in meerdere kleinere betalingen die samen €3.000 of meer zijn. Dat laatste heet “splitsen” en is ook verboden.
Stel dat je een tweedehands auto koopt voor €4.500 en de verkoper vraagt of je twee keer €2.250 contant wilt betalen. Dat lijkt handig, maar beide partijen overtreden hiermee de wet. De verkoper mag dat bedrag simpelweg niet contant ontvangen, ook niet in delen.
Hoeveel geld mag je opnemen zonder melding bij de bank?
Voor het opnemen zelf bij een geldautomaat of balie gelden geen wettelijke meldgrenzen die direct voor jou als klant gelden. Wel heeft elke bank eigen daglimieten voor pinopnames, vaak ergens tussen de €250 en €1.000 per dag bij een geldautomaat. Wil je meer opnemen, dan regel je dat via de balie of door een afspraak te maken.
De bank is wél verplicht om ongebruikelijke transacties te melden bij de Financial Intelligence Unit Nederland (FIU-Nederland). Dat betekent dat als jij regelmatig grote bedragen opneemt of stortingen doet die niet passen bij je normale bestedingspatroon, de bank dit intern signaleert en mogelijk meldt. Er is geen vast bedrag waarbij dit automatisch gebeurt. De bank kijkt naar het geheel: hoe vaak, hoe veel, en of het past bij wie jij bent als klant.
Wie is verantwoordelijk voor de melding?
De meldplicht ligt bij de instelling of handelaar, niet bij jou als particuliere klant. Banken, wisselkantoren, notarissen, makelaars, accountants en handelaren in goederen zijn verplicht ongebruikelijke transacties te melden. Zij melden dit bij FIU-Nederland, een overheidsinstantie die verdachte geldstromen analyseert.
Als particulier heb je zelf geen wettelijke meldplicht. Maar als je een grote contante betaling doet of ontvangt en de handelaar ontdekt dat dit niet klopt met de Wwft, kan hij de transactie weigeren én melden. Jij als ontvanger of betaler kunt dan ook in beeld komen bij een onderzoek.
Wat als je toch grote bedragen contant wilt regelen?
Wil je een grote aankoop doen, dan zijn er alternatieven die wél zijn toegestaan:
- Betalen via bankoverschrijving
- Gebruik van een bankpas of creditcard
- Betaling via een notaris (bij vastgoedtransacties)
Bij particuliere transacties, zoals het verkopen van iets via een advertentiesite, is een contante betaling boven de €3.000 ook risicovol. Technisch gezien geldt het verbod voor “handelaren in goederen”, maar ook als particulier loop je risico als grote contante transacties op witwassen kunnen lijken. Bij twijfel is een overboeking altijd veiliger en makkelijker te bewijzen.
Kort samengevat: opnemen bij de bank kan in principe in hoge bedragen, maar het gebruik van dat contante geld is gebonden aan een harde grens van €3.000. Ga je daarboven, dan ben je wettelijk verplicht op een andere manier te betalen. De meldplicht ligt bij de bank of handelaar, maar grote contante opnames kunnen wél extra aandacht trekken bij je bank.